Co znaczy słowo keristeyane

Chrześcijaństwo rozpoczęło się w Antiochii około 33 r. Do tego momentu wiarę w Chrystusa wyznawali prawie wyłącznie etniczni Żydzi i prozelici judaizmu, a Kościół stanowił jedno z wielu stronnictw żydowskich obok faryzeuszów, saduceuszów i in. Żydowscy wyznawcy Jezusa z Nazaretu nazywani byli po hebrajsku נוצרים nocrim, w brzmieniu greckim ναζωραῖος nadzoraios (Dz 24,5). Kiedy natomiast w Antiochii (dzisiejsza Antakia w Turcji) powstała pierwsza większa wspólnota nieżydowskich wyznawców Chrystusa, nazwano ich chrześcijanami, po grecku Χριστιανός christianos (Dz 11,26). Właśnie to greckie słowo zostało zapożyczone przez chrześcijan aramejskojęzycznych w formie ܟܪܸܝܣ̈ܛܝܵܢܹܐ keristeyane.

W toku burzliwych dziejów i w wyniku politycznego odizolowania chrześcijan perskich od tych, którzy pozostawali na terenach podległych Rzymowi, wykształciły się dwa dialekty aramejskie i dwa kroje pisma charakterystyczne dla dwóch Kościołów: dialekt zachodni z pismem serto w Kościele Antiocheńskim oraz dialekt wschodni z pismem swadaya w Asyryjskim Kościele Wschodu. To samo słowo ܟܪܸܝܣ̈ܛܝܵܢܹܐ keristeyane zapisuje się więc na dwa inne sposoby:

alfabetem serto:
ܟܪܺܣܛܝܳܢܶܐ
alfabetem swadaya:
ܟܪܸܝܣ̈ܛܝܵܢܹܐ

Trzeba dodać, że w języku aramejskim funkcjonuje także słowo ܢܰܨܖܵܰܝܶܐ nacraye, pochodzące od hebrajskiego נוצרים nocrim, ale oznaczające wszystkich wyznawców Chrystusa niezależnie od pochodzenia etnicznego. Poza tym w aramejskim używa się rodzimego określenia ܡܫܺܝܚܳܝܳܐ mszihoyo ‘chrześcijanin; należący do Chrystusa’ od słowa ܡܫܺܝܚܳܐ mszicho ‘namaszczony; Chrystus’.